Deze keer zijn het brillendoekjes. De inkoper heeft zich ongetwijfeld vergist in het aantal brildragende kopers anders had hij zich dit overschot kunnen besparen. Het valt me op dat het jongere publiek inderdaad 'betere' ogen heeft dan de ouderen onder ons. Zij zien wel wat er ligt en gaan ongeïnteresseerd aan de rekken voorbij. Maar ik heb geluk. Een man op leeftijd neemt een doosje in de hand, leest het, legt het weer terug en besluit het uiteindelijk toch op de lopende band te leggen. Dit alles met een blik van: 'baat het niet dan schaadt het niet.' Nu kun je je daar lelijk in vergissen, maar dat wist hij nog niet.

Diezelfde middag zie ik hem zitten, samen met een vrouw op het terras van een café. Genoegzaam mag ik constateren dat er naast hen nog een plaatsje vrij is. Zijn biertje beroert hij maar amper. Wel lijkt hij gekweld te worden door een rusteloos ritueel. Om de haverklap pakt hij zijn zakdoek en poetst verbeten zijn bril. 'Kleredoekjes,' mompelt hij. 'En ze beloofden nog wel dat ik een heldere kijk op de wereld zou krijgen.'